Just Another Fiction : Happiness??

เรื่องนี้ก็เขียนไว้นานแล้วเหมือนกัน น่าจะอ่านรู้เรื่องมากที่สุดแล้ว

————————————————————————————–

“พี่…เค้าเหี้-ยกับพี่ขนาดนี้แล้วทำไมพี่ยังต้องไปทนเค้าอยู่อีกล่ะ”
เสียงของน้องชายฉันดังก้องเข้ามาในโสตประสาท

นั่นสิ…ทำไมฉันต้องมานั่งแคร์เธอด้วย

—————————————————————————————–

“เก่ง…เราถามอะไรหน่อยสิ” ฉันหันไปพูดกับเธอ ที่เดินอยู่ข้างๆ ฉัน
“อะไรครับ” เธอหันกลับมาจ้องตาฉัน คืนนั้นพระจันทร์เต็มดวง แสงจันทร์สะท้อนวิบวับอยู่ในตาเธอ
“ที่ทำแบบนี้…เพราะเก่งแค่อยากจะปลอบใจเรารึเปล่า แค่สงสารเราใช่มั้ย”

เธอหยุดเดิน บีบมือฉันแน่นขึ้น
“บ้ารึเปล่า…ไม่ใช่สักหน่อย เก่งก็แค่อยากทำให้แพทมีความสุขบ้าง แค่นั้นเอง…”

ฉันยิ้ม
เธออยากทำให้ฉันมีความสุข จริงๆ น่ะเหรอ
ถึงฉันจะยังสงสัย
แต่…ฉันก็ยิ้ม

—————————————————————————————–

“ฉันก็ไม่รู้ว่ะแก…ฉันอาจจะแค่ ไม่อยากทำใครหายไปจากชีวิตของฉันอีกแล้วก็ได้”
ฉันได้ยินตัวเองตอบน้องชายไปอย่างนั้น

ฉันไม่รู้ว่าฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ รึเปล่า…
ฉันไม่รู้…

—————————————————————————————–

ฉันนั่งอยู่ตรงนั้น ในกลุ่มเพื่อน
น้ำตาเต็มล้นอยู่ในอก…กลัวว่ามันจะไหลออกมา

เพราะความรักที่เพิ่งจบไปของฉัน
ไม่ฉันนั่งอยู่ตรงนั้นต่อไปไม่ได้แล้วแน่ๆ

“เก่ง เดี๋ยวเราออกไปเดินดูอะไรแถวนี้หน่อยนะ” ฉันหันไปบอกเธอ ที่นั่งข้างๆ ฉัน เธอที่วันนั้นยังเป็นแค่เพื่อน
“ให้เก่งไปเป็นเพื่อนมั้ย” เธอถาม…อาจเพราะเห็นหยดน้ำที่กำลังสั่นไหวในดวงตาฉันก็ได้

“เอาสิ” ฉันตอบตกลงเธอไป ถ้ามีคนอื่นอยู่ด้วยฉันคงไม่ร้องไห้ออกมาง่ายๆ… วันนั้นฉันไม่อยากร้องไห้

เราเดินคุยกันมาเรื่อยๆ ตามทางเดิน สองข้างปลูกต้นไม้ ร่มรื่น สวยงาม
หัวใจฉันที่กำลังสั่นไหวด้วยความเศร้าเมื่อครู่ เริ่มสงบลง
ความเศร้าซึม และน้ำตา เริ่มถูกแทนที่ด้วยการพูดคุย และเสียงหัวเราะระหว่างฉันกับเธอ

“อ๊ะ” ฉันร้องอุทานขึ้นมา พร้อมกับยกมือขวามาปิดที่ตาไว้
เธอที่เดินข้างๆ ฉันหันมาถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย
“แพท เป็นอะไรรึเปล่า”

“เปล่าๆ ไม่ได้เป็นอะไร น้ำที่มันค้างอยู่บนต้นไม้หล่นลงมาโดนตาพอดีน่ะ เก่งดูให้หน่อยสิว่ามาสคาร่าเราเลอะรึเปล่า”
ฉันหันหน้าไปหาเธอ เธอหันมามองฉัน
“เลอะมั้ยเก่ง” ฉันถามทวนเธออีกครั้ง
.
.
.
“ไม่เลอะ” เธอตอบฉันเสียงเรียบเฉย
“เหรอ ขอบใจ นี่วันหลังไม่ต้องมองนานขนาดนั้นก็ได้…คนอื่นเค้าก็แวบเดียวแหละ จะมองเห็นว่าเลอะมั้ยก็แค่เสี้ยววินาทีแค่นั้นแหละ”

“อืม แล้วถ้ามีใครอยากจะมองตานานๆ ล่ะ” เธอถามเสียงจริงจัง กับสายตาที่ยังจ้องมองอยู่อย่างนั้น

“โอ๊ย ใครเค้าจะอยากมามองตาแพทกันล่ะ” ฉันตอบเธอออกไป

ไม่รู้เธอจะได้ยินมั้ย
เสียงหัวใจของฉันที่มันนิ่งเฉยไปแล้ว เริ่มจะเต้นตึกตักอีกหน

—————————————————————————————–

“โอ๊ยพี่ คนเหี้-ยๆ แบบนี้ ทำหายไปก็ดีแล้วพี่ เค้ามีแต่มาทำให้ชีวิตพี่แย่ลงนะ…ผมอ่ะว่าเค้าเหี้-ยตั้งแต่วันนั้นที่ร้านเหล้าแล้ว….”

—————————————————————————————–

‘น้ำฝน 083xxxxxxx’ ฉันกดไล่หาเบอร์ของรูมเมทในโทรศัพท์ของฉัน
เสียงเพลงรอสายดังขึ้น ก่อนที่ปลายสายจะกดตอบรับโทรศัพท์ของฉัน

“ว่าไงแก” เสียงของฝนดังมาตามสาย “อยู่ที่ไหนเนี่ย เสียงดังเชียว”
“มากินเหล้ากับพวกพี่ที่กลุ่มอ่ะ อยู่ที่ราชเทวี” ฉันตอบกลับไป น้ำเสียงแจ่มใส ร่าเริงกว่าปกติ อย่างน้อยก็มากกว่าช่วงเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา “ฝน แกจำเก่งได้รึเปล่าวะ ที่เราเจอวันนั้นที่งานวันที่ 24 อ่ะ”
“อืม จำได้”

“เออ วันนี้เก่งมากินเหล้าด้วย แล้วมันนั่งจับมือเราตลอดเวลาเลย แก…มันจะคิดอะไรกับเรารึเปล่าวะ…” ฉันเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดสดๆ ร้อนๆ ให้รูมเมทฟัง

“โอ๊ยแก มันไม่คิดอะไรไม่ได้แล้วมั้ง…” ฝนตอบกลับมา
“เหรอ…แต่เก่งมันมีแฟนแล้วนะ”
“แล้วไงล่ะ…มัน flirt มา แกก็ flirt กลับไปสิ ดีแล้วแกจะได้ไม่ร้องไห้ไง”
“อืม…เราก็ไม่รู้ว่ะ แต่ก็ดีเนอะ รู้สึกดีจัง”
“เออ นี่แพท ก่อนเปิดเทอมถ้าแกยังจับเก่งไม่ได้ แกไม่ต้องกลับมาเป็นเพื่อนฉันเลยนะเว้ย…แต่แกต้องอย่าจริงจังมากไปนะ”

“เออ รู้แล้ว…ฉันไม่จริงจังหรอก แค่ physical น่ะ”

ฉันตอบฝนไปอย่างนั้น…แต่ก็ว่าลึกๆ ก็ยังกังวล

—————————————————————————————–

“…แล้วยังจะเรื่องวันนั้นอีกล่ะพี่ ผมฟันธงได้เลยนะ ว่าเค้าอ่ะหวังจะเอาจากพี่อย่างเดียวนั้นแหละ”

“จริงๆ วันนั้นฉันก็มีส่วนนะ ฉันไม่อยากให้แกโทษเก่งมันคนเดียวนะ…”
ใช่ จริงๆ ฉันก็มีส่วน
ฉันจะหยุดเธอก็ได้
แต่ฉันเลือกที่จะไม่ทำ และปล่อยหัวใจไปกับเธอ…

—————————————————————————————–

ฉันกับเธอ,เราสองคน, เดินเข้ามาในห้องของพี่ชายฉัน
“เออ เก่ง ง่วงก็นอนที่นี่ก่อนก็ได้มั้ง เดี๋ยวพอถึงเวลาแล้วเดี๋ยวเราปลุก”

เธอไม่พูดอะไร…ดึงมือฉันให้ลงนอนข้างๆ กัน บนเบาะที่ปูไว้หน้าเตียงนอนของพี่ชาย

หยิบผ้าห่มที่มีเพียงผืนเดียว ขึ้นมาห่มคลุมร่างกายของเราทั้งคู่
ในห้องที่มืดสนิท เธอมองตาฉัน

“แพท เก่งอยากจูบแพท แต่เก่งกลัว…กลัวว่าจะรับผิดชอบไม่ได้” เธอพูดพลางเอื้อมมือมาลูบแก้มฉันเบาๆ
“อยากจูบ…ก็จูบสิ…” ฉันตอบเธอไป

เธอดึงฉันให้ขยับเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้น
ดึงฉันเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเธอ
ก่อนจะค่อยๆ ประทับริมฝีปากเธอลงมาบนริมฝีปากฉัน
นุ่มนวล แต่ก็หนักหน่วง

จูบแรก…ของฉัน

อากาศภายนอกเย็นเฉียบ แต่ในกายฉันร้อนรุ่ม
ริมฝีปากเคลื่อนไหวไปตามแรงปรารถนา
ส่วนในใจของฉัน เตลิดไปไกลกว่านั้นล้านเท่า…

แล้วเราก็เตลิดไปไกลกว่านั้น
.
.
.
“เก่ง เราเป็นอะไรกันเหรอ…” ฉันหันไปถามเธอที่นอนอยู่ข้างๆ
ฉันเข้าใจดีว่าเราไม่ได้มีอะไรกัน แต่สิ่งที่เราทำก็ห่างไกลจากคำว่าเพื่อนอยู่เหมือนกัน

เธอเงียบ…

“เก่งมาทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่น ไม่กลัวว่าแฟนจะเสียใจเหรอ” ฉันถามย้ำอีกรอบ

“…ถ้าเค้ารู้ เค้าก็คงเสียใจ…นั่นแหละ…” เธอดึงฉันเข้าไปกอด ฉันได้ยินเสียงหายใจที่มาพร้อมความกังวลของเธอที่ข้างหู “แต่เก่งก็เลิกกับแฟนไม่ได้ เค้าสำคัญกับเก่งมาก”

“ไม่เป็นไรหรอก” ฉันกอดเธอไว้พลางพูดปลอบเธอ

และปลอบตัวเอง

—————————————————————————————–

“ฉันเหนื่อยว่ะ…เหนื่อยที่จะต้องนั่งเดาอะไรๆ ในตัวเก่ง แต่ฉันก็ไม่อยากเสียมันไป ฉันจะทำยังดีอ่ะแก”

ฉันหันไปถามน้องชายที่นั่งข้างๆ

“ฉันเหนื่อย ที่จะต้องเดาว่าตอนไหนที่ฉันจะเดินเข้าไปได้ ทุกครั้งที่ฉันจะเดินเข้าไป เก่งมันก็จะถอยหนีออกไปตลอด แต่พอเวลาที่ฉันทำใจที่จะยืนอยู่เฉยๆ ได้แล้ว เค้าก็จะเดินเข้ามาอยู่เรื่อยเลย…ฉันเหนื่อยว่ะ”

“ก็ผมบอกพี่แล้ว…”

—————————————————————————————–

“เก่งทะเลาะกับแฟนน่ะแพท” เสียงเธอดังมาตามสาย “เค้าจับได้เรื่องเรามีคนอื่น”
“เหรอ”…หัวใจฉันเริ่มสั่นไหว เรื่องผู้หญิงอีกคน ที่ก็ไม่ใช่ฉันใช่มั้ย “แล้วคุยกันเรียบร้อยรึยัง”

“ก็เคลียร์กันแล้ว แต่แฟนเก่งเค้าเสียใจมากเลยนะ”
“เคลียร์กันได้แล้วก็ดีแล้ว” ฉันกัดฟันพูดออกไป “แล้วเก่งเป็นอะไรรึเปล่า เสียงดูไม่ค่อยดีเลย”
“เก่งไม่เป็นไรมากหรอกแพท แต่แฟนเก่งเค้าแย่มากเลยนะ เค้ากินข้าวไม่ได้มาสอง สามวันแล้ว เก่งเสียใจที่ทำให้เค้าเสียใจแบบนี้…”
“หลังจากนี้เก่งก็รักแฟนให้มากๆ แล้วกัน อย่าทำให้เค้าเสียใจอีกนะ” ฉันพยายามพูดออกไป

“อืม…ขอโทษนะแพท ขอโทษที่เราเป็นไม่ได้มากกว่าเพื่อนกัน”

“ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้ก่อนนะเก่ง…เงินเราจะหมดแล้ว”

ฉันวางโทรศัพท์ พร้อมน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากหัวใจของฉัน

คืนนั้น
ฉัน
ร้องไห้…

—————————————————————————————–

ฉันนั่งฟังเพลงอยู่เงียบในห้องเหงาๆ ของฉัน
นึกถึงคำพูดของน้องชายที่พูดกับฉันเมื่อตอนเย็น หลังจากที่ฉันเล่าเรื่องที่ทะเลาะกับเธอเมื่อคืนให้ฟัง

“พี่ พี่จะไปแคร์เค้าทำไม”

นั่นสิฉันจะไปแคร์เธอทำไม

ฉัน…ไม่รู้

—————————————————————————————–

“แพท…แพทเขียนอะไรลงไปในไดฯ ของแพทน่ะ” เสียงของเธอดังมาตามสาย “เราโกรธนะรู้มั้ย แพทเขียนแบบนั้นแล้วคนอื่นที่เค้ามาอ่าน เค้าจะคิดยังไงกับเก่งล่ะ เค้าจะมองเก่งยังไง เก่งก็ติดลบสิ…”

ฉันเขียนอะไร???

“แพทไม่ได้ตั้งใจจะเขียนอะไรให้เก่งเสียหายนะ เชื่อแพทสิ”

ฉันแค่เขียนบันทึกออนไลน์แบบที่ฉันเขียนอยู่เป็นประจำ แค่นั้น…

“ถ้าเก่งจะอ่านแล้วเข้าใจว่าอย่างนั้น ก็เพราะว่าเก่งอคตินั่นแหละ ถ้าเก่งไม่พอใจ แพทก็ขอโทษด้วยแล้วกัน แพทจะไปลบไดฯ หน้านั้นออกให้ แต่ว่าที่ผ่านมาแพทก็ไม่เคยเขียนชื่อเก่งลงในไดฯ ของแพทเลยนะ”

“เก่งโกรธมากเลยนะ ไม่อยากจะคุยกับแพทแล้ว….แพทไม่ต้องมาแก้ตัวอะไรทั้งนั้นแหละ”

….
ฉันทำอะไรผิด ฉันสงสัย
….

—————————————————————————————–

“แกจะไปขอโทษมันทำไม” ฝนถามฉันเมื่อเห็นฉันนั่งร้องไห้หลังจากที่ทะเลาะกับเธอ “แกน่าจะตอกกลับไปด้วยซ้ำว่าที่เขียนน่ะ ยังไม่ได้ถึงเสี้ยวของเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ เลย มันรับเรื่องที่มัทำเองไม่ได้เหรอ”

ฉันก็ไม่รู้….

—————————————————————————————–

ฉันยังนั่งอยู่ที่เดิม พร้อมกับเสียงเพลงของฉัน
คิดถึงเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา
คิดถึงสิ่งที่คนอื่นพูด

ฉันไม่รู้ว่าทำไมต้องแคร์เธอขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
ฉันไม่คิดที่จะแทนที่ใคร ไม่เคย แต่ก็ไม่อยากที่จะให้เธอต้องหายไปจากชีวิตฉัน

ไม่อยากให้จบแบบนี้ไม่ได้เหรอ….

ฉันมองออกไปนอกระเบียง…อาทิตย์เริ่มทอแสงที่ขอบฟ้า
เช้าอีกวันแล้ว
.
.
.
เสียงเพลงยังคงดัง
น้ำตายังคงไหล
และฉัน…ยังคิดถึงเธอ

—————————————————————————————–

Be Sociable, Share!

Leave a Reply