เด็กเบื่ออาหารไม่ใช่เพราะอาหารน่าเบื่อ

เมื่อวานนี้ได้มีโอกาสไปสัมภาษณ์คุณหมอท่านหนึ่งที่เชี่ยวชาญด้านโภชนาการในเด็ก ถึงรู้ว่าการที่เด็กคนหนึ่งเบื่ออาหารนั้นไม่ใช่แค่เพราะอาหารนั้นน่าเบื่อ แต่บางทีเป็นเพราะเด็กไม่รู้สึกว่าตัวเองมีส่วนร่วมในการรับประทานอาหารมื้อนั้น ๆ เพราะพ่อแม่ไม่ยอมปล่อยให้เด็กได้กินเองบ้าง

คุณหมอแนะนำว่าวิธีรับมือกับเด็กที่มีอาการเบื่ออาหารหรือกินยาก นอกจากจะทำสีสันและหน้าตาของอาหารให้น่ากินแล้ว อีกสิ่งที่สำคัญคือการปล่อยให้เด็กกินอาหารเอง ถ้าเป็นเด็กเล็ก ๆ ที่กล้ามเนื้อมือยังไม่พัฒนามากนักก็ให้ใช้มือหยิบจับอาหาร โตขึ้นมาในระดับที่ใช้ช้อนได้แล้วก็ปล่อยให้ใช้ช้อนเอง ในช่วงแรกเด็ก ๆ อาจจะกินเลอะกินเทอะไปบ้าง ก็ให้ปล่อยไปให้ค่อย ๆ สอน หรือชมเวลาที่เด็กกินไม่เลอะ และอย่าดุหรือคาดหวังว่าเด็กจะต้องกินเรียบร้อยเหมือนผู้ใหญ่ เน้นให้เด็กได้รู้สึกถึงการมีส่วนร่วมและสนุกกับมื้ออาหาร เมื่อเด็กโตขึ้นขนาดที่พาเข้าครัวได้ก็ให้พาเข้าครัวเป็นลูกมือช่วยทำอาหาร(ตามเลเวลที่เด็กทำได้) เด็กก็จะยิ่งรู้สึกมีส่วนร่วมมากขึ้น

หลังจากเขียนเล่าเรื่องนี้บนเฟซบุ๊ค ก็มีพี่ ๆ เพื่อน ๆ ที่มีประสบการณ์ในการเลี้ยงลูกหรือเลี้ยงเด็กเข้ามายืนยันว่าการปล่อยให้เด็กได้สนุกกับมื้ออาหารนั้นเป็นทางเลือกที่ดี ช่วยส่งเสริมพัฒนาการของเด็ก และความเลอะเทอะที่เกิดขึ้นไม่ใช่สิ่งที่น่ากังวลเพราะเด็กเรียนรู้เร็ว ใช้เวลาไม่นานเด็กก็จะรู้วิธีกินข้าวแบบที่เลอะเทอะน้อยลงเรื่อย ๆ ได้

ฟังแล้วรู้สึกสะอึก เพราะเราเป็นคนประเภทที่คาดหวังว่าเด็กจะต้องสามารถกินอาหารอย่างเรียบร้อยได้ จริง ๆ มันเหมือนค่านิยมของคนไทยนะว่าจะทำยังไงให้มื้ออาหารของเด็กนั้นเลอะเทอะน้อยที่สุดเท่าที่ทำได้ สุดท้ายก็มาจบที่ผู้ใหญ่ต้องคอยป้อน หรือไม่ก็ดุจนเด็กสามารถกินอย่างไม่เลอะได้ ขณะที่เวลาเรานึกภาพเด็กฝรั่งกินข้าว ภาพที่เรานึกขึ้นมาได้ภาพแรก ๆ คือเด็กน้อยที่นั่งกินข้าวบนเก้าอี้เด็กที่เลอะเทอะไปด้วยซอสต่าง ๆ แต่เด็กก็ดูสนุกกับการกิน มากกว่าเด็กไทยที่เวลากินข้าวใจไม่ได้อยู่กับอาหาร

เอาเข้าจริง เวลาที่เราพูดถึงการเลี้ยงลูกแบบให้ลูกมีส่วนร่วม หรือการสนับสนุนการมีส่วนร่วมของเด็ก ๆ เรามักนึกถึงประเด็นใหญ่ ๆ อย่างการเลือกวิชาเรียนพิเศษ แต่จริง ๆ แล้วการมีส่วนร่วมในมื้ออาหาร การทำให้เด็กรู้สึกว่านี่คือมื้ออาหารของฉัน ก็เป็นสิ่งที่สำคัญไม่แพ้กัน

Be Sociable, Share!

Leave a Reply