19 พฤษภา ในความทรงจำของฉัน

จริงๆ แล้วมีความทรงจำเกี่ยวกับการชุมนุม เมษา-พฤษภา 2553 ไม่มากนัก ไปที่ชุมนุมแบบนับครั้งได้  จะบอกว่าเพราะว่าตอนนั้นบ้านกับที่ทำงานอยู่คนละทิศกับสถานที่ชุมนุมก็ดูแก้ตัวมากเกินไป แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าก็มีผลอยู่เหมือนกัน อีกเหตุผลคือไม่อยากมีปัญหากับแฟนเท่าไหร่ แฟนมักจะห้ามและบอกว่าถ้าหมอนไปต้องตายแน่ๆ เพราะเป็นคนที่มีสกิลการเอาตัวรอดในสถานการณ์ฉุกเฉินต่ำมาก …จริงๆ มันดูเป็นข้ออ้างทั้งสองเรื่องเลยนะ มันคงเป็นข้ออ้างนั่นแหละ เหตุผลที่แท้จริงคงเป็นที่เราขี้เกียจมากเกินไป และขี้ขลาดมากเกินไป —————————————————————– ก่อนวันที่ 19 พฤษภาคม 2553 ไม่กี่วัน… จริงๆ แล้วก็จำไม่ได้แน่ชัดว่าเป็นวันที่เท่าไหร่ แต่เป็นช่วงที่เหตุการณ์พีคๆ มีการตั้งด่านทหารแล้ว ถ้าจำไม่ผิดมีการยิงกันเกิดขึ้นแล้ว NGO ไทยส่วนหนึ่ง กับ NGO ต่างชาติที่ทำงานในไทยส่วนหนึ่งได้คุยกันว่าเราจะทำยังไงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นดี? สถานการณ์มันไปไกลเกินไปมาก สุดท้ายหลังการพูดคุยเราก็เลยได้วิธีการแบบ NGOๆ นั่นคือเราจะออกจดหมายเปิดผนึกถึงอภิสิทธิ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น และแกนนำกลุ่มนปช. ในฐานะ Actor หลักที่มีผลต่อสถานการณ์ รวมทั้งส่งจดหมายและเข้าพบกับ Mr. Homayoun…